মোৰ দুখৰ কথা কোনেও নুশুনে
মানুহে হাঁহে পখীয়েও উত্তৰ নিদিয়ে
গছৰ ওচৰলৈ যাওঁ
চকুলো সিঁচি দিওঁ গছে মোক ছাঁ দিয়ে
সেউজ সেউজ পাত দিয়ে
মানুহে মোক ইতিকিং কৰে পাগল বোলে
গছে পিছে
আপোন বুলি ভাবে ফুলবোৰে সখী পাতে
বগলীও হয় সখা
তথাপিও ভোমোৰাই মোৰ বুকু দহে
চকু পানীত বুকু উটে
অকলশৰে ভাঁহে দেহা
লোতকত ওপঙে হিয়া
জোনে গিলি খায়
ময়ো গিলোঁ জোনক
চকুৰ ভিতৰত মণিয়ে হাঁহে বিকটকৈ হাঁহে
তথাপিচোন মাথোঁ ৰিঙা-ৰিঙা লাগে
উৰুঙা ভিতৰখন জয় পৰে
হেৰ’ ভোমোৰা হিয়াখন মোৰ তেনেই শূন্য
গোটে-পিতে একোজন মানুহো ফোপোলা দেখোঁ
ভৰুণ মানুহো জহি খহি যায়
ভৰুণ মানুহো জহি খহি যায়
বুকুজুৰি হুমুনিয়াহ উতলে
ভিতৰি বৰ দুখ লাগে অ’
বৰ দুখ লাগে
(সুতপা চক্ৰৱৰ্তী: এগৰাকী বিশিষ্ট বঙালী কবি। ২০২৪ চনত তেওঁৰ কাব্যসংকলন ‘দেৰাজে হলুদ ফুল, গতজন্ম‘-ৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমি যুৱ পুৰস্কাৰেৰে সন্মানিত হয়। এই সন্মান লাভ কৰা তেওঁ অসমৰ প্ৰথমগৰাকী সাহিত্যিক, যিয়ে বঙালী ভাষাৰ সাহিত্য-সৃষ্টিৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি যুৱ পুৰস্কাৰ অৰ্জন কৰিছে।)
ফোন: ৮৮২২৫১২৭৬১
