ডাক্তৰখানাৰ গল্প

ডাক্তৰখানাৰ গল্প

আঙুলিবোৰো বাৰু কেতিয়াবাবিষায় নেকি?বিষায়যেতিয়া চুলিবোৰো বিষায়,তেতিয়া আঙুলিবোৰো বিষায়।তেতিয়া প্রায়ে নখবোৰ খজুৱায়আৰু গাৰ নোমবোৰ চেংচেঙাই থাকে। তেতিয়া বাৰু তোমাৰ খুউবআইনা চাবৰ মন যায় নেকি?নাযায়,,তেতিয়া মোৰমাটি খাবলৈ মন যায়।চেঁচুক ঠাইৰ মাটি,হিউমাছ থকা...
বৰ দুখ লাগে ভোমোৰা

বৰ দুখ লাগে ভোমোৰা

মোৰ দুখৰ কথা কোনেও নুশুনেমানুহে হাঁহে পখীয়েও উত্তৰ নিদিয়ে গছৰ ওচৰলৈ যাওঁচকুলো সিঁচি দিওঁ গছে মোক ছাঁ দিয়েসেউজ সেউজ পাত দিয়ে মানুহে মোক ইতিকিং কৰে পাগল বোলেগছে পিছেআপোন বুলি ভাবে ফুলবোৰে সখী পাতেবগলীও হয় সখা তথাপিও ভোমোৰাই মোৰ বুকু দহেচকু পানীত বুকু উটেঅকলশৰে...
খিলঞ্জীয়া দেউৰী জনগোষ্ঠীৰ লোক সংস্কৃতি

খিলঞ্জীয়া দেউৰী জনগোষ্ঠীৰ লোক সংস্কৃতি

অৱতাৰণাঃ সংস্কৃতিৰ জন্ম জাতি-জনগোষ্ঠীৰ জীৱনত। ব্যক্তিৰ ধ্যান-ধাৰণা, আচাৰ-নিয়ম আদি যিকোনো কথা সমাজ জীৱনে পৰীক্ষা আৰু পৰিশোধন কৰিহে গ্ৰহণ কৰে বাবেই সংস্কৃতি শব্দত সংস্কাৰ আৰু সুন্দৰৰ ভাব নিহিত বুলি ধাৰণা কৰা হয় ৷ সংস্কৃতি হ’ল এনেবোৰ প্ৰধান সামাজিক অংশ যিবিলাকে সমাজৰ...
চাৰিটা কবিতা

চাৰিটা কবিতা

(১) নৈৰ পাৰৰ জুইকুৰাতগাটো জুবুৰিয়াই গুচি যোৱা সূৰ্যটোবেলিফুল হৈদোঁ খাই পৰিছে মাটিলৈশুনিবলৈ আইৰ মুখৰএষাৰ হেঁপাহৰ মাতপুত্ৰহাৰা আইৰ উদং কলিজাটো সাৱটিআই-আকুলজন্ম জন্মান্তৰৰসোণাৰুফুলীয়া সৰগী দুখনি হাত। (২) ক’ম ক’ম বুলিসাঁচি থোৱা বহু কথাদিম দিম বুলি সযতনে...
গল্প নহয় অগল্পও নহয়

গল্প নহয় অগল্পও নহয়

১) গল্পকাৰক ধৰা দিবলৈ আহি থকা গল্পটোক বাটতে লগ পাই কেইবাজনো গল্পকাৰে টনা-আঁজোৰা লগালে। কোনোবাজনে চুবলৈ পালে কি নাই, বাটৰ পৰা ঘৰ গৈ পোৱাৰ তিনি মাহমান পিছলৈকে হাত নোধোৱাকৈ থাকি গল্পৰ গোন্ধ লাগি থকা হাতেৰে লেপটপৰ কীব’ৰ্ডত অৱলীলাক্ৰমে আঙুলি বোলাই, আখৰ খাজি খাজি, বলেৰে...